گروه دارویی
پیشینه دارو
در آبشار انعقادی که منجر به تشکیل لخته می شود، فاکتور X و فاکتور II نیاز به فعال شدن دارند تا تبدیل فیبرینوژن به فیبرین را پیش ببرند.
مکانیسم عمل داناپاروئید – Danaparoid منجر به اثرات ضد انعقادی و آنتی ترومبیک شامل یک برهمکنش پیچیده بین ۲ عامل IIa و به ویژه عامل Xa است. از طریق اتصال به آنتی ترومبین و القا تغییرات فضایی ، داناپاریوئید اتصال Xa به آنتی ترومبین را تقویت و کاتالیز می کند که باعث غیر فعال شدن فاکتور Xa با واسطه آنتی ترومبین می شود.
این منجر به مهار تولید ترومبین و پس از آن، تشکیل ترومبوز می شود. داناپروئید همچنین به طور ضعیفی غیر فعالسازی آنتی ترومبین III و کوفاکتور II هپارین از عامل IIa را افزایش می دهد. شواهدی وجود دارد که داناپاریوئید فعال سازی فاکتور IX را سرکوب میکند که در ارتباط با مهار همزمان عامل X می تواند منجر به اثرات آنتی ترومبیک شود.
موارد مصرف
داناپاروئید جهت پیشگیری از DVT پس از عمل های جراحی وسیع شکمی، سینه ای، ارتوپدیک تجویز می گردد.
همچنین از این دارو جهت پیشگیری از DVT در بیمارانی که سکته غیر خون ریزی دهنده در آن ها تائید شده است و کنترل ترومبوسیتوپنی ناشی از مصرف هپارین استفاده می شود.
عوارض دارو
واکنش های آلرژیک , راش , درد در محل تزریق , ترومبوسایتوپنی ناشی از هپارین , خونریزی پس از فرآیند , کبودی و یا درد در اطراف محل تزریق از عوارض جانبی این دارو می باشد.
واکنش آلرژیک به داناپروئید سدیم. این ممکن است باعث خستگی ناگهانی، دشواری در تنفس، تورم پلک ها، صورت یا لب ها، بثورات و خارش شود (به ویژه در کل بدن تاثیر می گذارد)
هشدار دارویی
– داناپروئید حاوی سولفیت سدیم است. در بیماران مبتلا به آسم، حساسیت به سولفیت می تواند منجر به برونکوسپاسم و یا شوک آنافیلاکتیک گردد.
– داناپروئید سدیم نباید عضلانی تزریق شود.
– ایمنی و کارآیی داناپاروئید سدیم در بیماران مبتلا به سکته مغزی غیر خونریزی دهنده باید اثبات شود.
– همانند هپارین ها، در بیماران تحت بیهوشی پریدورال یا نخاعی یا سوراخی نخاع، استفاده از پیشگیرانه داناپروئید ممکن است از نظر تئوری با هماتوم اپیدورال یا نخاعی همراه باشد و موجب فلج طولانی یا دائمی شود. این خطر با استفاده طولانی از کاتتر پریدورال یا نخاعی برای بیهوشی، با استفاده همزمان از دارو هایی که هموستاز را متاثر می کند مانند دارو های ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) و با آسیب یا سوراخ کردن مکرر، افزایش می یابد.
– در تصمیم گیری در مورد فاصله بین آخرین دوز سدیم داناپاروئید در دوز های پیشگیری و قرار دادن یا حذف کاتتر پریدورال یا نخاعی، باید مشخصات محصول و بیمار مورد توجه قرار گیرد. دوز بعدی نباید قبل از اینکه حداقل چهار ساعت سپری شود تجویز شود. تجویز مجدد باید تا زمان انجام عمل جراحی به تاخیر بیفتد.
– اگر پزشک تصمیم به تجویز داناپاروئید سدیم در حضور بیهوشی پریدورال یا نخاعی داشته باشد، باید با دقت و نظارت مکرر شناسایی علائم و نشانه های اختلالات عصبی مانند کمردرد ، نارسایی حسی و حرکتی (بی حسی و ضعف در اندام تحتانی) و اختلال عملکرد روده یا مثانه را زیر نظر داشته باشد. پرستاران باید برای تشخیص علائم و نشانه ها آموزش ببینند. بیمار باید در صورت بروز هر یک از این موارد، باید فورا به پرستار یا پزشک متخصص اطلاع دهد.
– اگر علائم یا نشانه های هماتوم اپیدورال یا نخاعی مشکوک باشد، تشخیص و درمان فوری، از جمله کاهش فشار نخاعی باید آغاز شود.
تداخلات دارویی
دارو هایی که ممکن است با این دارو تداخل دارند عبارتند از:
سولفین پیرازون , دسیرودین , فنین دیون | فنیندیون , داساتینیب , توسیتومومب , ایپیلی موماب , بتریکسابان , اکساپروزین , آنتی ترومبین ۳ , اوروکیناز | یوروکیناز , راموسیروماب , کانگرلور , دفیبروتاید
اشکال دارویی
Inj :125 u/ml
