گروه دارویی
پیشینه دارو
اگرچه مکانیسم اثر اتیدرونات دی سدیم – Etidronate Disodium نامشخص می باشد، ولی به نظر می رسد که اتیدرونیت به فسفات کلسیم سطح کریستال های هیدروکسی آپاتیت کلسیم جذب می شود و بدین ترتیب از اتصال، رشد و میزالیزاسیون کریستال ها جلوگیری می کند. این دارو باعث کاهش برداشت مجدد از استخوان و کاهش تعداد استئوبلاست ها می شود. در نتیجه کاهش تولید استخوان و کاهش تعداد استئنوبلاست ها نیز اتفاق می افتد که به دلیل کاهش میزان جایگزینی استخوان جدید، استخوان جدید از نظر بافت شناسی طبیعی تر می باشد. در استخوانی شدن هتروتوپیک، اتیدرونیت همچنین پیشرفت ضایعات استخوانی و بنابراین شدت این بیماری را کاهش می دهد. در بدخیمی ها نیز این دارو با مهار برداشت غیر طبیعی کلسیم از استخوان به طرف خون باعث کاهش میزان کلسیم یونیزه در سرم می شود.
موارد مصرف
اتیدرونات دی سدیم – Etidronate Disodium به صورت خوراکی برای درمان بیماری پاژه، برای پیشگیری و درمان استخوانی شدن هتروتوپیک در جایگذاری کامل استخوان هیپ با ضایعات نخاعی و به صورت تزریقی برای درمان کمکی هیپرکلسمی در بدخیمی ها به کار می رود.
عوارض دارو
افزایش ، تداوم و عود درد استخوانی، اسهال و تهوع عوارض جانبی شایع این دارو هستند.
هشدار دارویی
-در صورت وجود شکستگی استخوان مخصوصاً استخوان های دراز، نارسائی قلبی، انتروکولیت، هیپوکلسی، هیپوویتامینوزD، نارسائی کلیوی (کراتینین سرمmg/dl4/۹-۲/۵ باشد)، هیپرفسفاتمی و سابقه حساسیت مفرط نسبت به اتیدرونیت، این دارو را باید با احتیاط کامل به کار برد.
-دارو را باید با معده خالی و همراه با آب استفاده کرد. تا ۲ ساعت بعد از مصرف دارو، بیمار باید از خوردن شیر و فرآورده های لبنی، آنتی اسیدها، مکمل های مواد معدنی و داروهای حاوی مقادیر زیاد کلسیم ، منیزیم و آلومینیم خودداری کند. میزان کافی کلسیم و ویتامین Dنیز باید مصرف شود.
-برای ظهور علائم بهبودی ۱-۳ ماه وقت نیاز است. بدون تجویز پزشک، مصرف دارو نباید قطع شود.
تداخلات دارویی
مصرف بیسفسفونات ها به همراه دارو های NSAIDs ممکن است عوارض کلیوی و گوارشی را تشدید کند. ممکن است این دارو اثر ضد انعقادی وارفارین را تشدید کند. ترکیبات حاوی املاح فلزی مثل آلومینیوم کلسیوم ، آهن یا منیزیم می تواند جذب خوراکی این دارو را کاهش دهد.
اشکال دارویی
Tab : 200 mg
