گروه دارویی
محصولات خون، افزایش دهنده های پلاسما و خون ساز
پیشینه دارو
فاکتور7 – Factor VII در آبشار لخته کننده خارجی مورد نیاز است. هنگامی که آسیب عروقی وجود دارد ، فاکتور بافتی (TF) آزاد می شود که پس از آن با فاکتور VII تداخل می کند و منجر به تشکیل کمپلکس فعال VIIa می شود. سپس فاکتور VIIa تا زمان تشکیل لخته ، فاکتور های انعقادی را در آبشار فعال می کند.
موارد مصرف
فاکتور انعقادی VII آنزیمی از نوع سرین پروتئاز انسانی است که در آبشار انعقادی خارجی که منجر به لخته شدن خون می شود ، نقش دارد.
ممکن است در موارد خونریزی کنترل نشده تجویز شود. از فاکتور VII به تنهایی می توان در درمان هموفیلی مادرزادی A یا B ، هموفیلی اکتسابی ، کمبود فاکتور VII مادرزادی و ترومباستنی گلانزمن استفاده کرد. استفاده در درمان خونریزی مقاوم به درمان پس از جراحی قلب و خونریزی داخل مغزی مربوط به وارفارین. مارک های فاکتور VII انسانی در حال حاضر فقط با سایر فاکتور های انعقادی ویتامین K ترکیب شده و می توانند برای معکوس کردن فعالیت آنتاگونیست ویتامین K در بیماران با خونریزی شدید حاد یا برای جراحی فوری / اقدامات تهاجمی استفاده شوند.
عوارض دارو
واکنش های پوستی خفیف، تب، سردرد، تغییرات فشار خون از عوارض جانبی این دارو می باشد.
هشدار دارویی
این دارو در بیماران با آرترواسکلروزیس پیشرفته، آسیب های شدید و یا سپتیسمی به علت ریسک تشدید ترومبوز و یا انعقاد داخل عروقی منتشر باید با احتیاط مصرف شود.
تداخلات دارویی
دارو هایی که ممکن است با این دارو تداخل داشته باشند عبارتند از:
کارفیلزومیب , تیکاگرلور , پروترومبین انسانی , فاکتور ۱۳
اشکال دارویی
Injection
