گروه دارویی
پیشینه دارو
سوکسینیل کولین داروی مسدود کننده عصبی عضلانی دپولاریزان است که با استیل کولین در اتصال به گیرنده های کلینرژیک صفحه محرکه انتهایی رقابت و با اتصال به گیرنده ها باعث دپولاریزاسیون می شود. اثر دپولاریزان به دلیل تمایل شدید آن به گیرنده کلینرژیک و مقاومت به اثرات کولین استراز، طولانی تر از استیل کولین است. این اثر ابتدا باعث انقباض گذاری عضلات می شود که معمولاً فاسیکوله شدن عضلات بروز می کند و بعد از آن، انتقال عصبی عضلانی مهار می شود.
موارد مصرف
سوکسینیل کولین به عنوان کمک بیهوشی برای شل کردن عضلات و تسهیل کنترل بیمار طی تنفس مصنوعی از طریق مکانیکی مصرف می شود. همراه با مسدود کننده های عصبی غیر دپولاریزان با اثر مستقیم نسبتاً کوتاه برای لوله گذاری داخل نای مصرف می شود. انفوزیون مداوم آن در جراحی های کوتاه مدت که شل شدن عضلات ضرورت دارد استفاده می شود. در کاهش شدت انقباضات عضلانی ناشی از حملات تشنجی (الکتریکی یا فارماکولوژیکی یا واکنش های سمی به دیگر داروها) نیز به کار می رود.
عوارض دارو
افزایش فشار خون و ضربان قلب ، خارش پوست، افزایش ترشح بزاق و راش پوستی از عوارض جانبی مهم و نسبت شایع دارو میباشند. در افراد با استعداد ژنتیکی و افراد مبتلا به بیماری های عضلانی عارضه هایپرترمی بدخیم محتمل است.
هشدار دارویی
در کودکان به خصوص به اثرات میوگلوبینمی، میوگلوبینوری و قلبی دارو حساسترند. مصرف مقادیر کمبود توبوکورارین قبل از سوکسینیل کولین، شیوع میوگلوبینمی را کاهش می دهد. همچنین با تکرار مصرف در صورت بروز، عوارض قلبی ذکر شده ناشی از تحریک واگ با تیوپنتال سدیم و آتروپین مهار می شود. بعد از این اثرات تاکی کاردی و افزایش فشار خون ممکن است دیده شود.
تقویت اثر بیهوش کننده های استنشاقی هیدروکربنه توسط سوکسینیل کولین کمتر از مسدودکننده های عصبی-عضلانی غیر دپولاریزان است.
طول و شدت دارو در هیپرترمی و هیپوترمی افزایش می یابد.
مقدار تست ۱۰ میلی گرم برای تعیین حساسیت بیمار و زمان بازیابی به کار می رود. در بیمارانی که میزان فعالیت آنزیم پسودو کولین استراز در آنها کم است، به دلیل حساسیت غیر معمول به اثرات سوکسینیل کولین ممکن است به کاهش مقدار مصرف دارو نیاز باشد در این مورد مقدار تست ۱۰-۵ میلی گرم می باشد.
برای کاهش فاسیکوله شدن عضلات، مقدار کمی از داروی غیر دپولاریزان، ممکن است قبل از مصرف سوکسینیل کولین، به کار می رود.
دارو اثر شناخته شده ای روی هوشیاری یا آستانه درد ندارد، لذا در جراحی باید مقدار کافی از داروی بی هوشی به کار رود.
تداخلات دارویی
داروهای زیر بلوک عصبی و تاثیر سوکسینیل کولین را افزایش می دهند : سایمتیدین، سیکلوفاماید، پروکائین وریدی، فنلرین، پرومازین، اکسی توسین، برخی آنتی بیوتیک های غیر پنی سیلینی ( آمیکاسین، جنتامایسین، کانامایسین، نئومایسین، استرپتومایسین، پلی میکسین )، کینیدین، بتابلاکرها، پروکایین آمید، لیدوکائین تری متافان، لیتیوم کربنات، فورزماید، سولفات منیزیم، کینین، کلروکین، مهارکننده های کولین استراز ( نئوستگمین، فیزوستگمین، پیریدوستگمین و …) و داروهای بیهوشی عمومی ( آفلوران، هالوتان، ایزوفلوران )، مسکن های اوپییویید. مصرف همراه گلیکوزید های قلبی احتمال بروز آریتمی قلبی را ( احتمالا به علت آزادسازی ناگهانی پتاسیم درون سلول ها افزایش می دهد. آمفوتریسین B و مدرهای تیازیدی عوارض مربوط به اختلال الکترولیتی را تشدید می کند. دیازپام ممکن است طول مدت بلوک عصبی عضلانی ناشی از سوکسینیل را کاهش دهد.
اشکال دارویی
Inj : 50 mg/ml (2 , 10 ml) , 20 mg/ml For inj : 1000 mg , 500 mg, 100 mg (Inj : 100 mg/ml ( 10 ml
